Producenci

Nowe produkty

Promocje

Nasz sklep

Nasz sklep

42-286 Koszęcin, Św. Wawrzyńca 1b

Informacja

Mięta pieprzowa

(Mentha piperita)

Inne nazwy: Miętka czarna, miętkiew, miata

Mięta

To jedna z najstarszych roślin leczniczych. Stosowano ją w Chinach, trafiła na strony papirusu Ebersa, do mitologii greckiej, wspomina o niej nawet Nowy Testament. Egipcjanie stosowali miętę przy balsamowaniu zwłok. Hipokrates, Awicenna i Paracelsus polecali jako doskonały środek przeciw żółtaczce, na pryszcze, mdłości i ból głowy. Syreniusz stosował miętę polną i ogrodną, która pita z czerwonym winem: „wstrzymuje czkawkę, somity i krztuszenie, rozgrzewa żołądek i gniłości w nim trawi, oraz do Wenusa pobudza”. Sok z mięty na plastrach z mąki kartoflanej przykładano do wszelakich ropni. W medycynie ludowej mięta stosowana jest do dzisiaj przy niestrawności, chorobach kobiecych i hemoroidach, a także jako środek uspokajający.

Mięta - opis

Roślina wieloletnia, silnie ukorzeniona, posiada podziemne kłącza. Łodyga czterokanciasta, ciemnopurpurowa, słabo owłosiona, osiąga 60 – 90 cm. Liście naprzeciwległe, ogonkowe, nierówno ostro piłkowane, jajowate. Kwiaty drobne, różowofioletowe, zebrane w poziome kłosy. Nie wytwarza kiełkujących nasion, rozmnaża się wegetatywnie. Kwitnie od czerwca do lipca. Owocem jest rozłupnia. Mięta pieprzowa to roślina, która pojawiła się w Europie dość późno, bo dopiero końcem XVII wieku. Mięta pieprzowa jest wynikiem przypadkowej krzyżówki dziko rosnących mięty nadwodnej i zielonej.

Występowanie mięty

Popularna roślina uprawiana w Polsce i na świecie. Rośnie na żyznych glebach wapiennych. W stanie dzikim spotyka się jedynie zdziczałe formy z ogrodów. W naszych ogrodach można ją uprawiać wiosną lub jesienią, uzyskując sadzonki przez podział starszych roślin.

Mięta - surowiec

Z mięty pieprzowej pozyskuje się liście i ziele. Roślinę ścina się tuż przed kwitnieniem; w pierwszym roku tylko raz, a w następnych dwa a nawet trzy razy. Liście można pozyskiwać cały czas, pamiętając, aby nie zrywać więcej niż ⅓ z jednej rośliny.

Mięta w apteczce

Liść zawiera do 3,5% olejku eterycznego (w nim m.in. mentol powyżej 50%, estry mentolu, pinen, piperiton, menton, cyneol, feladren i inne), glikozydy, flawonoidy, kwasy organiczne, garbniki, gorycze, sole mineralne. Mięta pieprzowa, kłosowa, kędzierzawa, japońska i nadwodna to gatunki zawierające mentol. Działają rozkurczowo, wiatropędnie, wykrztuśnie, uspokajająco, odkażająco, rozgrzewająco, żółciopędnie, znieczulająco, odświeżająco, przeciwzapalnie, wzmacniająco, napotnie, moczopędnie; obniżają ciśnienie krwi, przywracają prawidłową perystaltykę jelit; zwiększją wydzielanie soku żołądkowego, trzustkowego i jelitowego, działają przeciwwymiotnie. Preparaty z mięty są skuteczne: przy braku łaknienia, zaburzeniach trawiennych, chorobach wątroby, pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, przeziębieniu, kaszlu, zaparciu i biegunce. Zewnętrznie przy chorobach skórnych.

Mięta w kuchni

W kuchni miętę stosuje się głównie jako aromat do napoi i drinków czy element dekoracyjny dań. Jedynie kuchnia angielska pachnie miętą. Znany jest angielski mint sauce. Czesi podają wieprzowinę duszoną w sosie z mięty i szałwii, w mięcie z dodatkiem pietruszki duszą kurczaka.

Likier miętowy

1 l spirytusu, 1 ½ szklanki luźno ułożonych listków świeżej mięty, 1 kg cukru, 1 l wody.

Opłukane i odsączone listki mięty włożyć do szczelnie zamykanego naczynia, zalać spirytusem i pozostawić na 2 tygodnie w ciemnym miejscu. Po tym czasie nalewkę przecedzić przez gazę. Przygotować syrop, wystudzony połączyć z miętową nalewką. Odstawić ją do ciemnego pomieszczenia, a po tygodniu rozlać do butelek. Chronić przed światłem.

Warto wiedzieć

W Polsce występuje 8 gatunków dziko rosnącej mięty. Miętę pieprzową, którą sprowadzono do Polski po I wojnie światowej, najłatwiej odróżnić od innych po smaku. Po rozgryzieniu listka w ustach występuje uczucie chłodu.